Castellano | English

	>> O Porto > Historia > Iberpuerto y Polo de Desarrollo

> Presentación > Ubicación Xeográfica > Organigrama > Historia > Fotografías > Porto Deportivo

Orixes A Expansión de Carril O Despegue de Vilagarcía Comisión Admtiva. do Porto Efectos da Guerra e Postguerra Incipiente Ordenación > Iberporto e Polo de Desenvolvemento

Iberporto e Polo de Desenvolvemento A finais dos anos sesenta nace o proxecto do grande Iberporto a través da empresa Iberport, de capital maioritariamente español, por medio da Liga Financeira (50%) e Cabana (25%), que se completaba coa portuguesa Sousa&Machado (20%) e a norteamericana Odgen (5%). Esta empresa analiza a posibilidade de construír un grande porto de redistribución de materias sólidas e líquidas na península ibérica; case unha revolución industrial, de acordo co seu programa global. Despois de estudiar ata quince opcións distintas, chegan ó final Arousa, Bilbao e Alxeciras. E Arousa lévase finalmente o gato á auga. A sociedade promotora Iberport presenta o proxecto en Xullo de 1969 ante o Enderezo Xeral de Portos. Un superposto que uniría por medio dun grande dique a zona de O Terrón, en Vilanova, con A Illa de Arousa, seguindo a mesma liña da actual ponte de acceso. O devandito porto construiríase unindo A Illa coas illas menores, Xidoiro Grande e Xidoiro Pequeno. Do grande dique xurdirían catro enormes pantalans, que xerarían dous atraques para buques de 500.000 toneladas e outros dous atraques para buques de 100.000 toneladas. Ademais, prevíanse outros dous atraques adicionais para barcos de ata 350.000 toneladas e outros dous máis para buques de ata 250.000 toneladas. A infraestructura portuaria completaríase cun amplo recheo en torno á enseada de O Bao, en onde estaba prevista a construcción de un ou dous depósitos para productos petrolíferos con capacidade para un millón de toneladas cada un. O proxecto do Iberporto de Arousa caracterizábase pola súa polivalencia. Non sería unicamente un porto terminal, se non tamén de fornecemento. Ata aquí chegarían grandes buques con materias primas de todo o mundo para a súa reexpedición a outros puntos de Europa e África en barcos menores. As previsións de tráficos apuntaban entre 1.600 e 2.000 buques ó ano, que moverían decenas de millóns de toneladas. Tras non poucas complicacións, idas e vidas, o momento álxido e máis esperanzador para a industrialización de Arousa é a construcción do seu Iberporto que tivo lugar no verán de 1970, durante unha xuntanza do Consello Económico Sindical de Galicia na Coruña. O ministro comisario do Plano de Desenvolvemento, Laureano López Rolou, realiza entón o seguinte anuncio: “A Comisión delegada de Asuntos Económicos lembrou hoxe (19 de Agosto) levar ó próximo Consello de Ministros a proposta da Comisaría do Plano para declarar Polo de Desenvolvemento a Vilagarcía de Arousa. Esta medida constituíu o complemento básico da proxectada instalación na Ría de Arousa dun superporto para a recepción, almacenamento e redistribución de materias primas. Imos erguer un potente complexo industrial, cunha influencia decisiva que alcance non só a toda a Ría de Arousa se non tamén á Galicia interior”. Ó fin, a Comisión Interministerial concedía ó Goberno o plácet necesario para convocar o concurso para a construcción dun superporto de graneis sólidos e buques de ata 150.000 toneladas. Pero o descarte dos graneis líquidos acaba por converterse nun lastre definitivo e a convocatoria do concurso cae no esquecemento ante a súa inviabilidade económica. Como ocorrera en tantas outras ocasións --explica Villaronga no seu libro-- os días comezaron a pasar, os meses tamén, e o concurso como o superporto mesmo comezaron a caer no esquecemento. E é que xa moitos analistas o advertiran. Impedindo o tráfico de crus sería moi difícil que alguén asumise o risco de construír un porto orzamentado en varios miles de millóns de pesetas, unicamente para graneis sólidos, e nunha zona con grandes posibilidades, pero cun tecido industrial que, ó menos polo momento, non estaba á altura desas inxentes inversións”. O proxecto do Iberporto aínda vai a colear, non obstante, durante varios anos en algúns ámbitos locais e galegos, ata que o ministro de Obras Públicas, Leopoldo Calvo-Sotelo, pecha definitivamente este capítulo durante unha visita a Vilagarcía en Marzo de 1977. Vistas as malas condicións que presentan os portos máis pequenos de toda a bisbarra, o ministro considera urxentes e necesarias as obras de mellora que piden, ó tempo que considera imposible acometer un proxecto tan cuantioso. “En Europa --di Calvo-Sotelo de forma rotunda-- ninguén está disposto a investir un duro, dada a situación económica xeral”. A principios dos anos oitenta, o proceso de transferencias do Estado ás Comunidades Autónomas ten unha substancial importancia para o Porto de Vilagarcía no contexto histórico reseñado, posto que rompe a súa unidade portuaria con Vilaxoán e Carril. Un Real Decreto de Presidencia do Goberno que o BOE recolle o 27 de Novembro de 1982, establece o t.phpaso de 64 portos galegos á Xunta, incluídos todos os de Arousa menos Vilagarcía, que mantén a súa condición de porto de interese xeral do Estado. Toda a información desta Historia do Porto de Vilagarcía foi recollida do libro “Vilagarcía e o Mar”, en dous tomos escritos por Marcelino Abuín Duro (etapa 1880-1936) e por Manuel Villaronga (etapa 1936-1988), que foi editado en 1993 pola Xunta de Obras do Porto de Vilagarcía de Arousa. > Apoio Fotográfico

© 2003 Autoridade Portuaria de Vilagarcía

Dirección:Acceso ó Peirao de Pasaxeiros, 5 36600 Vilagarcía de Arousa Pontevedra

Teléfono:+34 986 565 129 Fax:+34 986 507 923 E-Mail:sac@portovilagarcia.com